Όταν το σώμα μας πονάει το πιο άμεσο και γρήγορο που μπορούμε ενδεχομένως να κάνουμε είναι να πάρουμε ένα παυσίπονο, να περιμένουμε ένα τέταρτο να δράσει η ουσία του φαρμάκου, να αρχίσει το σημείο που πονάμε να μουδιάζει και να καταλαγιάσει ο πόνος.
Αυτή η επιλογή είναι μια άμεση κίνηση που μας χαρίζει βραχυπρόθεσμα μια αίσθηση ανακούφισης και είναι εντάξει να επιλέγουμε μερικές φορές να λειτουργούμε κατ’ αυτόν τον τρόπο. Τι γίνεται όμως όταν αυτή η άμεση και εύκολη λύση είναι το μόνο που έχουμε μάθει τον εαυτό μας;
Αυτό που συμβαίνει είναι ότι το σώμα μας δεν μαθαίνει ποτέ τι ακριβώς είχε προκαλέσει τον πόνο, συνεχίζει να πονάει και καθώς περνάει ο καιρός παρατηρούμε ότι κάποιες φορές ενώ έχουμε πάρει το παυσίπονό , ενώ έχουμε αναμείνει να περάσει το τέταρτο για να δράσει η ουσία του φαρμάκου, ο πόνος παραμένει εκεί να μας ταλαιπωρεί μοιάζοντας αήττητος. Γιατί ουσιαστικά δεν είχαμε κάνει ποτέ κάτι για να ανακαλύψουμε και να εξαφανίσουμε αυτό που μας είχε προκαλέσει τον πόνο ,έχουμε απλώς μπορέσει κάποιες φορές να βρούμε ένα τρόπο να ξεχάσουμε να πονάμε παραμένοντας μουδιασμένοι.
Όταν όμως η δυσφορία αυξάνεται και το παυσίπονο δεν λειτουργεί το ίδιο αποτελεσματικά, τότε μεγαλώνει και ο πόνος, έτσι η λειτουργικότητά μας πέφτει, , η ενέργεια που χρειαζόμασταν για να αδράξουμε την μέρα μειώνεται ,η καθημερινότητα δυσκολεύει και τα προβλήματα αρχίζουν να μεγαλώνουν. Τότε έρχεται η στιγμή που πρέπει να κάνουμε κάτι για να απαλλαγούμε από όλες αυτές τις δυσκολίες και αποφασίζουμε να επισκεφτούμε έναν γιατρό.
Και εφόσον τολμάμε την επίσκεψη στον γιατρό, ο γιατρός βρίσκει από τι έχει προκληθεί ο πόνος και σου συστήνει εκτός από τα φάρμακα να κάνεις κάποιες αλλαγές. Και εσύ έχοντας πλέον ανακαλύψει τι ακριβώς σου προκαλεί το να πονάς , έχοντας ακούσει κάποιες άλλες λύσεις για το πρόβλημά σου ,αλλάζεις συμπεριφορές, δυναμώνεις το σώμα σου και τον πόνο αρχίζεις και μαθαίνεις πώς να τον διαχειρίζεσαι κάνοντας σιγά σιγά τον εαυτό σου να γιατρεύεται.
Τι γίνεται όμως όταν εκτός από το σωματικό μούδιασμα, ενεργοποιείται το συναισθηματικό μούδιασμα, τι ακριβώς είναι αυτό και πότε συμβαίνει ;
Πολλές φορές ακούμε ανθρώπους συναισθηματικά μουδιασμένους να περιγράφουν αυτή την αίσθηση ως ένα αίσθημα κενού ή αποσύνδεσης από όσα βιώνουν στο εδώ και τώρα. Τα άτομα αυτά συχνά αναφέρουν ότι παρουσιάζουν δυσκολία στο να βιώσουν την χαρά ή άλλα συναισθήματα σε καταστάσεις που και οι ίδιοι γνωρίζουν ότι στο παρελθόν μπορούσαν να αισθανθούν την παρουσία τους.
Διάφορες έρευνες υποστηρίζουν ότι το συναισθηματικό μούδιασμα αποτελεί έναν μηχανισμό άμυνας στην προσπάθεια του οργανισμού να προστατευτεί από μια έντονη, απειλητική ή τραυματική εμπειρία.
Αυτό που ουσιαστικά συμβαίνει είναι ότι όταν βιώνουμε μια τραυματική εμπειρία ο οργανισμός μας, έχει την ικανότητα να απενεργοποιεί αυτόματα τις αναμνήσεις που προκαλούν έντονα συναισθήματα και αυτή είναι μια διαδικασία που μπορεί να γίνει με ασυνείδητο τρόπο.
Παρ’όλα αυτά ο άνθρωπος είναι πιθανό να υιοθετήσει ορισμένες συμπεριφορές αποφυγής στην προσπάθεια του να ελέγξει τα δύσφορα συναισθήματα. Έτσι για κάποιους ανθρώπους η επιλογή να μην εμπλακούν με τα συναισθήματα τους αλλά αντιθέτως να τα αποφύγουν είναι και ένας τρόπος αυτοπροστασίας από την άμεση επαφή τους με όλα όσα τους προβληματίζουν.
Το γεγονός αυτό, ότι δηλαδή οι άνθρωποι μπορούμε να αναπτύξουμε την ικανότητα να «βάζουμε στον πάγο» τα συναισθήματα μας , συνεχίζοντας κανονικά την καθημερινότητα μας ή αλλιώς να λειτουργούμε σαν να βρισκόμαστε σε αυτόματο πιλότο δεν έχει πάντα αρνητικές συνέπειες καθώς σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί όντως να μας βοηθήσει να διαχειριστούμε βραχυπρόθεσμα μια απαιτητική συνθήκη στην καθημερινότητα μας όπως παραδείγματος χάρη στον χώρο της εργασίας μας.
Πότε όμως η ανθρώπινη αυτή ικανότητα , μπορεί να φέρει αρνητικό αντίκτυπο στην ζωή ενός ατόμου;
Η απάντηση βρίσκεται στην κακή διαχείριση της ισορροπίας ανάμεσα σε ό,τι αφορά την αυτορρύθμιση ενός ατόμου σε σχέση με το να καταφέρνει να παίρνει την απόφαση να επεξεργαστεί μια συναισθηματική δυσκολία ή να την αγνοήσει.
Όσο συχνότερα επιλέγουμε να λειτουργήσουμε με ένα συγκεκριμένο τρόπο, τόσο πιο εύκολο κάνουμε στον οργανισμό μας να μάθει και αυτή την λειτουργεία.
Εαν συνηθίσουμε λοιπόν να αποφεύγουμε να επεξεργαζόμαστε ή να νιώθουμε όσα μας προκαλούν συναισθηματικό πόνο μαθαίνουμε στον εαυτό μας να σταματάει να έρχεται κοντά με τα συναισθήματα του και συνάμα να νιώθει, αυξάνουμε δηλαδή την ικανότητα μας να γινόμαστε συναισθηματικά μουδιασμένοι.
Συνεπώς για την ψυχική μας υγεία είναι απαραίτητα σημαντικό να αναγνωρίσουμε πόση αξία έχει να βιώνουμε τις συναισθηματικές μας εμπειρίες αλλά και να κατανοούμε τι ακριβώς τις έχει προκαλέσει όπως και να εκτιμούμε περισσότερο τις εμπειρίες που μπορεί να μας προκαλέσουν χαρά ή άλλα θετικά συναισθήματα.
Έτσι με τον τρόπο αυτό μπορούμε να μάθουμε τι μπορεί να μας δημιουργήσει συναισθηματικό πόνο και πώς να μην φοβόμαστε να τον διαχειριστούμε.
Αυτό σίγουρα δεν μπορεί να συμβεί όταν απλά αφήνουμε τον χρόνο να τρέχει ,αλλά όταν επιλέγουμε να «καθίσουμε» μαζί με τα συναισθήματα μας , μένοντας και αναγνωρίζοντας το τι μας συμβαίνει στο εδώ και τώρα.
Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι μέσα από την αυτοπαρατήρηση, ωθούμαστε στο να κατανοούμε καλύτερα τον εαυτό μας, να αναπτύσσουμε ψυχική κατανόηση και ανθεκτικότητα.
Μαθαίνοντας λοιπόν πώς να επεξεργαζόμαστε τον συναισθηματικό μας κόσμο , είμαστε ένα βήμα πιο κοντά ώστε να ξέρουμε κατά πόσο αξίζει να αγνοήσουμε ή να επεξεργαστούμε και να εκτιμήσουμε όλα όσα μπορεί να μας προσφέρει μια δύσκολη συναισθηματική εμπειρία.